Die prikkelende vraag werd mij onlangs gesteld tijdens een ontmoeting waarin we onder meer spraken over het verwezenlijken van dromen en ik net verteld had dat ik een eventuele presentatie voor een grote zaal als thema 'Liefdevol leven' zou geven. En ik moet je eerlijk zeggen dat die vraag allerlei emoties bij mij opriep: irritatie, onzekerheid, de wens op te staan van het tafeltje en weg te lopen. Een gevoel van kwetsbaarheid overviel mij. 'Waar haalt diegene het lef vandaan om zo onzorgvuldig met mijn droom om te springen' flitste het door mijn hoofd. Weerstand biedend aan al die rondtollende emoties bleef ik zitten en ging het gesprek aan. Een gesprek waarin ik mijn kwetsbaarheid durfde te tonen en van daaruit weer verbinding met de ander kon maken. En oprecht kon zien dat diegene deze vraag niet had gesteld om mij onderuit te halen, maar juist om mij aan te zetten tot het verder slijpen en polijsten van mijn droom.
Vanuit de rol van observator is het fascinerend om te zien wat zo'n enkele vraag in beweging zet. In een klap ben ik terug in oude patronen, waarin onzekerheid en verlegenheid een vooraanstaande rol speelden. Herinner ik me de lange weg die ik afgelegd heb om voor mezelf te durven spreken en mijn mening te ventileren. En meer dan dat: een eigen mening te hebben! Tegelijk met dat die oude patronen in werking worden gezet, treedt een andere -tegengestelde- beweging op de voorgrond. Eentje die over moed gaat, over de diep gevoelde wens mijzelf te laten zien en horen en het groeiende vertrouwen dat ik heb dat ik met mijn werk en persoon iets waardevols toe te voegen heb in deze wereld.
Chaos als springplank
Die tweede beweging heeft in de afgelopen jaren zo enorm aan kracht gewonnen, dat ik door mijn tranen heen die ander recht aan blijf kijken als we over de vraag doorpraten. En ik deze gebruik als opstapje om mijn gedachtes verder vorm te geven. 'Spirituele ontwikkeling kan niet zonder chaos'. Op die titel in de nieuwste De Verwondering valt mijn oog als ik dit blog aan het schrijven ben. Hoe passend, denk ik, en neem een moment om me mee te laten voeren in het artikel. 'Chaotische momenten in je leven zijn meestal een nauwe doorgang naar een grotere ruimte, naar meer vrijheid, meer bewustzijn, meer geluk.' En alhoewel het in het artikel over grote crises in je leven gaat, gaat dit wat mij betreft net zo goed op voor de 'kleinere' momenten van kramp en ongemak.
Schuren maakt glad
Maar wat betekent dit dan voor het delen van je dromen, vraag ik mij af. Want wordt er niet vaak aangeraden om ontluikende dromen nog maar even voor jezelf te houden, vanwege de kwetsbaarheid ervan? Maar is de waarheid niet dat het niet die dromen zijn die kwetsbaar zijn, maar jijzelf? En als je kwetsbaarheid als kracht ziet, schuilt er juist dan niet een oneindige schoonheid in het durven delen van je dromen? Ook als deze nog teer en ontwikkeling zijn? En scheppen juist dit soort 'schurende gesprekken' als ik had niet tot het (verder) helder krijgen van 'wat je hier te doen hebt' en daarvoor durven gaan staan?
De prikkelende vraag is zo in de afgelopen dagen een slijpsteen geworden en heb ik in andere situaties aangehaald om iets toe te lichten of onder de aandacht te brengen. 'Weer een stap (of tien) verder in mijn ontwikkeling' denk ik dankbaar. Waarbij de dankbaarheid zowel uitgaat naar de persoon die de vraag stelde, als mijzelf, doordat ik de uitnodiging erin heb kunnen horen, zien en (door)voelen. Brene Brown, een van mijn favoriete sprekers en auteurs verwoordt het zo mooi: 'We don't judge in areas where our sense of self-worth is stable and secure'. Okay, ik 'veroordeelde' die persoon in eerste instantie dus om de kritische toon van de opmerking. Maar is de waarheid niet dat ik het als kritiek opvatte, omdat ik op dit stuk nog iets te ontwikkelen heb? En ben ik daarmee tegelijkertijd ook niet de enige persoon die ervoor kan zorgen dat ik in de toekomst anders met dit soort vragen om ga? Niet om de weerstand die ik eventueel voel weg te willen halen of ontlopen, maar juist om ermee te leren omgaan en het te verwelkomen als kans. 'We hebben de vrijheid, het recht en de invloed zelf te beslissen hoe iemand of iets ons raakt' zo luidt een quote van Stephen Covey op de deugdenkaart Assertiviteit.
Deel je dromen!
Dus droom, durf, doe en deel met iedereen! Treffender had Marco Borsato het voor mij niet kunnen zingen. Hupsakee, naar buiten ermee! Deel je dromen en houd ze niet voor jezelf. Want heus, je kunt de wereld er een beetje mooier door maken!
En die zaal? Die stroomt echt nog wel een keertje vol om naar mijn verhaal te luisteren ;-)... En ondertussen neem ik me voor om iedere mogelijkheid mijn droom te delen aan te pakken. En draai ik het volume nog maar eens een keer op maximaal en dans ik nog even heerlijk op het liedje van Marco Borsato.
