NU is echt het beste moment om te beginnen met afvallen

Herken je jezelf in een van deze gedachtes?

• Morgen begin ik echt.
• Als het wat rustiger is op mijn werk, dan begin ik met afvallen. 
• Ik wil gezien worden om wie ik ben, niet om hoe ik eruit zie. 
• Ze accepteren mij maar zoals ik ben. 
• Ik verdien het om iets lekkers te mogen eten, ik heb het al zwaar genoeg. 
• Als ik ook al niks lekkers meer mag eten, is er niks meer aan.
• Ik begin na de vakantie wel. 
• Er is al zoveel stress in mijn leven, ik heb het nodig om te mogen snoepen. 
• Ik heb het al zo vaak geprobeerd, nu zal het echt wel niet anders gaan.  

Het zijn zo een aantal gedachtes die veelvuldig voorkomen bij mensen graag zouden willen afvallen. Ik heb ze allemaal ook gehad en herken ze dus ook van mijzelf. Al deze gedachtes hebben een ding met elkaar gemeen: ze zijn defensief en afwerend opgesteld. Naar de mensen om je heen, maar vooral naar jezelf. Gedachtes waarmee je jouw verlangen af te vallen eigenlijk alleen maar dieper weg stopt, waardoor dit verlangen nog onbereikbaarder wordt.

Stop met excuses voor jezelf te maken en ontdek dat NU echt het moment is om te beginnen met afvallen.

Gedachtes als deze lijken samen een vicieuze cirkel te vormen die niet te doorbreken is. Niets is minder waar. De enige echter die dat kan doen, ben jezelf. Hoe je dat doet? Door resoluut de keus te maken dat je het waard bent goed voor jezelf te zorgen. Een keus die je maakt vanuit liefde voor en acceptatie van jezelf. Met als gevolg dat je stopt met jezelf te bekritiseren om je gewicht en figuur, je mild bent over hoe het zover heeft kunnen komen en tegelijkertijd ook sterk de behoefte voelt het vanaf nu anders te gaan doen. Veroordeel jezelf niet om hoe zwaar je geworden bent! Die veroordeling zal je namelijk belemmeren in je wens af te vallen.

Start met afvallen omdat je van jezelf houdt of wilt leren van jezelf te houden. 

Zo beginnen met afvallen vraag een zekere mate van onafhankelijkheid en eigenheid. Laat het een proces zijn dat je aangaat voor jezelf, ongeacht wat anderen ervan vinden. En laat liefde hierin leidend zijn. Omdat liefde zorgt voor zachtheid en verzachting en onontbeerlijk is, wil je werkelijk een blijvende verandering tot stand brengen.

En onthoud daarbij goed dat iedere kilo gewichtsverlies een geweldige prestatie is! Streef niet het onmogelijke na door jezelf een catwalklijf tot doel te stellen, maar houd het realistisch.

Iedere kilo gewichtsverlies geeft fysiek en emotioneel een enorme positieve impuls. 

Dit weekend las ik in de Volkskrant een goed artikel over een Rotterdamse obesitaskliniek. Daarin zei Liesbeth van Rossum, een van de oprichters, onder meer het volgende: "Praktisch iedereen kan afvallen met een laagcalorisch dieet, maar ook bijna iedereen komt daarna weer aan. Een dieet is een kuur, overgewicht bestrijd je niet met kuren, maar met een langetermijnoplossing. Bij de meerderheid van de mensen is de oorzaak van overgewicht een combinatie van leefstijl - ongezond eten, te weinig bewegen, te weinig slaap en stress - en andere bijdragende factoren - zoals het gebruik van bepaalde medicatie of levensomstandigheden. Als je al die zaken kunt achterhalen, kun je iemand voor de lange duur helpen. Waarbij het echt in de kleine dingen zit. Wereldschokkend zijn de behandelingen niet. Juist niet." 

Die kleine stappen op weg naar een gezonder gewicht, ik help je er graag bij als je het idee hebt daarbij steun te kunnen gebruiken. Een eerste stap er naartoe kan de mini inspiratiecursus Afvallen met Deugden zijn die ik heb ontwikkeld. Een cursus van 6 weken, waarin je elke week 1 mailtje ontvangt met daarin onder meer een opdracht. En die je bewust laat worden van een hartewens van jou, of die nu fysiek is of anders, en je helpt om daar stappen in te zetten. Lekker in je vel zitten gaat namelijk over zoveel meer dan je gewicht, het gaat ook over ruimte voor jezelf innemen, dingen doen waar je blij van wordt en keuzes durven maken die passen bij jou. Elke stap op weg daar naartoe, hoe ogenschijnlijk klein ook, is de inspanning waard! 

P.S. Wil je meer weten over de mogelijkheden persoonlijk begeleid te worden door mij? Neem dan contact met mij op om vrijblijvend een kennismakingsgesprek te plannen.

Blootgeven

Zelden heb ik mij in mijn leven zo vrij gevoeld als toen ik naakt voor de camera stond. Ik genoot van dat gevoel, had plezier en bubbelde en bruiste als een pas geopende fles champagne. Voor het eerst in 45 jaar durf ik te zeggen dat ik trots ben op mijn lijf. Een lijf waarmee ik de catwalk niet zal halen. But damn girl, you're looking good! 

In nog geen half uur tijd schoot de fotograaf Stef Nagel meer dan 200 foto's op de dag dat ik naar Amsterdam ging voor de fotoshoot. Ruim een week daarvoor had ik gereageerd op een oproepje van Rianne Klazinga dat ik via Facebook voorbij zag komen. En waarin ze op zoek was naar vrouwen met lef die zich durfden bloot te geven. Ik trok de stoute schoenen aan en schreef haar de volgende mail.

Beste Rianne,

Zojuist las ik je oproep voor vrijdag 26 februari a.s. voor iemand 'die zichzelf bloot durft te geven'.

Met toch enige kriebel in mijn buik mail ik je. Reden dat ik het doe, is dat ik ooit eens gedacht heb dat ik na mijn afvallen wel een naaktfoto zou willen laten maken. Het is er nog nooit van gekomen.

In de zomer van 2014 woog ik op mijn zwaarst ooit: bijna 100 kilo. Nu weeg ik rond de 77 kilo en ben ik volgens de BMI index nog steeds te zwaar, maar voel ik mij ondertussen onwijs trots op mijn lijf. En veel belangrijker, heb ik van mijzelf en mijn lijf (met al haar oneffenheden ;-)) leren houden.
Ik begeleid nu vrouwen bij afvallen middels een door mijzelf ontwikkelde methode.

Enkele foto's van mij vind je op mijn website en daar kun je ook mijn verhaal lezen.

Succes met het maken van je keuze!

Hartelijke groet,

Heleen Hoppesteyn

Nog één plekje over! 
"Ach, ik zal er wel niets op horen", dacht ik nog toen ik 'm verstuurd had. En ik weerhield me ervan het alvast te bespreken met mijn man. Het bleef enkele dagen stil, totdat ik op een avond, vlak voor het sporten, een mailtje ontving. "Ik heb nog één plekje over en als je wilt is die voor jou", schreef Rianne. De kriebel was weer volop terug in mijn lijf. "Wil je even lachen?" vroeg ik aan mijn man en ik vertelde hem van de mogelijkheid van de naaktshoot. Hij reageerde uitermate relaxed en gaf me alle ruimte om te doen wat ik wilde. Ik benutte het sporten om er over na te denken, appte er nog eens met iemand over en besloot de stap te wagen en het avontuur aan te gaan. Want zeg nu zelf, hoe vaak krijg je zo'n kans?

Voorbereiding
Goed voorbereid ging ik die bewuste vrijdag op pad. Ik had van Rianne een mail gekregen met duidelijke instructies, waaronder die om de dagen voor de shoot geen strak ondergoed meer te dragen. Maar ik bereidde me ook mentaal voor. Want ik kon nu wel zo mooi roepen dat ik trots ben op mijn lijf, maar zou het me lukken om dicht bij mijzelf te blijven tijdens de shoot? Daar was ik eigenlijk wel heel nieuwsgierig naar.

Veroordelende blik 
En zoals altijd als ik ergens mee aan het stoeien ben, pak ik er de deugdenkaarten bij. Want, zo had ik inmiddels voor mezelf al wel bepaald, ik kan op twee manieren naar mezelf kijken. Met een veroordelende blik of met een liefdevolle blik. Als ik vanuit veroordeling naar mezelf kijk, zie ik mijn dikke benen, billen en lelijke knieën, de cellulitis en mijn buikje. Maar kijk ik met zachte en milde ogen naar mezelf, dan word ik mij opeens bewust van hele andere dingen!

Liefdevolle blik 
Dan zie ik de kracht van mijn benen die mij al 45 jaar dragen. Zie ik de liefde die ik via mijn borsten aan mijn dochtertje heb gegeven door haar drieëneenhalf jaar te voeden. Zie ik de schoonheid van mijn handen, waarmee ik kan creëren en liefhebben. En ben ik onder de indruk van de flexibiliteit van mijn buik die zo prachtig is teruggeveerd na mijn zwangerschap. Zo naar mijn eigen lijf kijken voelt zoveel beter! 

Dat ben ik! 
En ik formuleerde voor mezelf een mantra, een bemoediging die ik op een kaartje schreef en in mijn tas stopte. Daarop schreef ik: "Ik ben een liefdevolle & moedige vrouw, die leeft vanuit een krachtige verbinding tussen hart, hoofd en lijf. Dat ben ik!" En met al deze voorbereidingen werd de fotoshoot een feestje! Eentje waar ik in de watten werd gelegd door Astrid, een fijne visagiste en die samen met Rianne en Stef en daarnaast nog een videovakvrouw, een warme en uitnodigende sfeer neerzette waarbij ik mij prettig voelde. 

Verhullen 
Bijzonder genoeg vond ik het videofilmpje in kleding dat na de shoot werd opgenomen, veruit het lastigste om te doen. Opeens was ik me weer bewust van randjes, rolletjes en oneffenheden. Bloot is in dat opzicht bevrijdend, er valt niets meer te verhullen. "Een nieuwe loopbaan is geboren", grapte ik dan ook tijdens de shoot. 

Een vrouw op missie 
Schrijvend aan dit blog en in de wetenschap dat deze week het filmpje online gaat en de foto verschijnt in Vrouw van De Telegraaf, stuitte ik op een mooi citaat van Kristin Neff, onderzoekster en schrijfster naar zelfcompassie: "Sleutelen aan je persoonlijkheid of gedrag mag altijd. Maar doe het omdat je om jezelf geeft, niet omdat je jezelf slecht vindt." En dat geeft precies weer hoe mijn avontuur rondom afvallen in de zomer van 2014 is begonnen. Het startte met liefde voor mezelf en die liefde gaf me vleugels vol te houden. En daarmee heb ik tegelijkertijd een boodschap voor alle vrouwen die worstelen met hun gewicht: 

Houd van je lijf zoals het is. Kijk door de imperfecties heen en zie de schoonheid van je lichaam. En houd van jezelf. Goed voor jezelf zorgen wordt zo veel eenvoudiger. Je bent het waard!

♥♥♥

Wil je zelf ook graag afvallen en heb je al van alles geprobeerd? Maak dan eens kennis met de door mij ontwikkelde methode Afvallen met Deugden door de mini inspiratiecursus te volgen. Zes weken lang ontvang je een keer per week een mail met daarin telkens ook een opdracht. Voor slechts 19,95 stuur ik je de mini-inspiratiecursus graag toe! Je aanmelden gaat heel eenvoudig door mij te mailen via het contactformulier van mijn site. Ik stuur je dan per ommegaande het eerste deel, samen met de factuur, toe.

 

"En daar denk je een zaal mee vol te krijgen?"

Die prikkelende vraag werd mij onlangs gesteld tijdens een ontmoeting waarin we onder meer spraken over het verwezenlijken van dromen en ik net verteld had dat ik een eventuele presentatie voor een grote zaal als thema 'Liefdevol leven' zou geven. En ik moet je eerlijk zeggen dat die vraag allerlei emoties bij mij opriep: irritatie, onzekerheid, de wens op te staan van het tafeltje en weg te lopen. Een gevoel van kwetsbaarheid overviel mij. 'Waar haalt diegene het lef vandaan om zo onzorgvuldig met mijn droom om te springen' flitste het door mijn hoofd. Weerstand biedend aan al die rondtollende emoties bleef ik zitten en ging het gesprek aan. Een gesprek waarin ik mijn kwetsbaarheid durfde te tonen en van daaruit weer verbinding met de ander kon maken. En oprecht kon zien dat diegene deze vraag niet had gesteld om mij onderuit te halen, maar juist om mij aan te zetten tot het verder slijpen en polijsten van mijn droom.

Vanuit de rol van observator is het fascinerend om te zien wat zo'n enkele vraag in beweging zet. In een klap ben ik terug in oude patronen, waarin onzekerheid en verlegenheid een vooraanstaande rol speelden. Herinner ik me de lange weg die ik afgelegd heb om voor mezelf te durven spreken en mijn mening te ventileren. En meer dan dat: een eigen mening te hebben! Tegelijk met dat die oude patronen in werking worden gezet, treedt een andere -tegengestelde- beweging op de voorgrond. Eentje die over moed gaat, over de diep gevoelde wens mijzelf te laten zien en horen en het groeiende vertrouwen dat ik heb dat ik met mijn werk en persoon iets waardevols toe te voegen heb in deze wereld.

Chaos als springplank
Die tweede beweging heeft in de afgelopen jaren zo enorm aan kracht gewonnen, dat ik door mijn tranen heen die ander recht aan blijf kijken als we over de vraag doorpraten. En ik deze gebruik als opstapje om mijn gedachtes verder vorm te geven. 'Spirituele ontwikkeling kan niet zonder chaos'. Op die titel in de nieuwste De Verwondering valt mijn oog als ik dit blog aan het schrijven ben. Hoe passend, denk ik, en neem een moment om me mee te laten voeren in het artikel. 'Chaotische momenten in je leven zijn meestal een nauwe doorgang naar een grotere ruimte, naar meer vrijheid, meer bewustzijn, meer geluk.' En alhoewel het in het artikel over grote crises in je leven gaat, gaat dit wat mij betreft net zo goed op voor de 'kleinere' momenten van kramp en ongemak.

Schuren maakt glad
Maar wat betekent dit dan voor het delen van je dromen, vraag ik mij af. Want wordt er niet vaak aangeraden om ontluikende dromen nog maar even voor jezelf te houden, vanwege de kwetsbaarheid ervan? Maar is de waarheid niet dat het niet die dromen zijn die kwetsbaar zijn, maar jijzelf? En als je kwetsbaarheid als kracht ziet, schuilt er juist dan niet een oneindige schoonheid in het durven delen van je dromen? Ook als deze nog teer en ontwikkeling zijn? En scheppen juist dit soort 'schurende gesprekken' als ik had niet tot het (verder) helder krijgen van 'wat je hier te doen hebt' en daarvoor durven gaan staan?

De prikkelende vraag is zo in de afgelopen dagen een slijpsteen geworden en heb ik in andere situaties aangehaald om iets toe te lichten of onder de aandacht te brengen. 'Weer een stap (of tien) verder in mijn ontwikkeling' denk ik dankbaar. Waarbij de dankbaarheid zowel uitgaat naar de persoon die de vraag stelde, als mijzelf, doordat ik de uitnodiging erin heb kunnen horen, zien en (door)voelen. Brene Brown, een van mijn favoriete sprekers en auteurs verwoordt het zo mooi: 'We don't judge in areas where our sense of self-worth is stable and secure'. Okay, ik 'veroordeelde' die persoon in eerste instantie dus om de kritische toon van de opmerking. Maar is de waarheid niet dat ik het als kritiek opvatte, omdat ik op dit stuk nog iets te ontwikkelen heb? En ben ik daarmee tegelijkertijd ook niet de enige persoon die ervoor kan zorgen dat ik in de toekomst anders met dit soort vragen om ga? Niet om de weerstand die ik eventueel voel weg te willen halen of ontlopen, maar juist om ermee te leren omgaan en het te verwelkomen als kans. 'We hebben de vrijheid, het recht en de invloed zelf te beslissen hoe iemand of iets ons raakt' zo luidt een quote van Stephen Covey op de deugdenkaart Assertiviteit. 

Deel je dromen! 
Dus droom, durf, doe en deel met iedereen! Treffender had Marco Borsato het voor mij niet kunnen zingen. Hupsakee, naar buiten ermee! Deel je dromen en houd ze niet voor jezelf. Want heus, je kunt de wereld er een beetje mooier door maken!

En die zaal? Die stroomt echt nog wel een keertje vol om naar mijn verhaal te luisteren ;-)... En ondertussen neem ik me voor om iedere mogelijkheid mijn droom te delen aan te pakken. En draai ik het volume nog maar eens een keer op maximaal en dans ik nog even heerlijk op het liedje van Marco Borsato.

Hoe het verder is gegaan na mijn blog over eenzaamheid

Het is al weer een paar maanden geleden dat ik mijn blog over eenzaamheid schreef. Een blog dat uitnodigde tot reageren en veel teweeg heeft gebracht, zowel persoonlijk als professioneel. En zoals dat wel vaker gaat bij mij wat schrijven betreft, ontstond gisteravond spontaan dit nieuwe blog. Terwijl ik hutspot aan het stampen was, begon het te kriebelen en jeuken van de woorden die 'eruit moeten' en was ik het liefst direct gaan zitten om te schrijven. Toch eerst maar even gegeten met dochterlief en vervolgens, met het schort nog om, snel achter de laptop geschoven.

Herkenning is een woord dat direct in mij opkomt als ik terug denk aan mijn blog. Uit de reacties bleek dat eenzaamheid een thema is (geweest) voor veel meer mensen. En alhoewel ieders verhaal daarbij anders is, riep mijn blog diepgevoelde herkenning op. Dat trof me.

Op een thema als eenzaamheid blijk je niet alleen te zijn.

Als geen ander weet ik dat er moed voor nodig is om met je verhaal naar buiten te treden. Een groot en oprecht gemeend dankjewel dan ook aan diegenen die deze stap hebben durven zetten.

Er zijn vriendschappen ontstaan. Vrouwen die spontaan tegen mij zeiden: 'Wat een tof mens ben je! Zullen we eens afspreken?' Met als gevolg mooie ontmoetingen en gesprekken van hart tot hart.

Aanvaarding
Gaandeweg de weken na het blog ontdek ik iets opmerkelijks. Het is alsof er een last van mijn schouders gevallen is. En ik realiseer mij dat ik, door mijn verhaal te delen, de lading van het onderwerp afgehaald heb. Door er letterlijk adem en stem aan te geven, lost het op. Als een ademwolk op een koude morgen die even zichtbaar is en dan verdwijnt.

Met het vertellen van mijn verhaal is acceptatie ervan ontstaan. Het label dat ik er in de loop van de tijd zelf op heb geplakt, is verdwenen. Ik kan met andere ogen naar mijn ervaringen kijken. Ogen die niet langer kritisch en oordelend zijn, maar juist zacht door mededogen en begrip. Dit is mijn verhaal en mag er zijn. Maar veel belangrijker nog: ik mag er zijn.

Terug naar de essentie
En zo kom ik uit bij waar ik eindigde met mijn vorige blog: Liefde. 'Liefde heeft de kracht om te genezen', staat er zo mooi omschreven op de kaart van deze deugd. "Jaah!" denk ik als ik dat lees. Maar het gaat veel verder dan dat. Liefde stelt je in staat te groeien, jezelf te ontwikkelen, het beste uit jezelf en een ander te halen. Liefde is wie je in essentie bent, maar waar je gaandeweg je leven verbinding mee kan verliezen, waardoor het gaat schuren en knellen en er innerlijk onrust ontstaat. Al meer en meer ontdek ik de waarde van die onrust. Het is een fantastische aanjager om in beweging te komen als je de uitnodiging die erin besloten ligt, oppakt! En geloof me, dat gebeurt op een moment dat jij er aan toe bent. Dan ga je keuzes maken in wat je wilt behouden en wilt loslaten. Om zo (nieuwe) richting aan je leven te geven. Door er zo naar te kijken, kun je onrust in je leven omarmen en rust vinden in de gedachte dat het een functie heeft.

Levenswerk
Mijn worsteling en zoektocht rondom eenzaamheid heeft me in verbinding gebracht met wat ik als mijn levenswerk beschouw: liefde verspreiden door het werk dat ik doe. Afvallen met Deugden gaat in essentie over houden van jezelf en dromen waarmaken. En wauw, wat voelt dat krachtig om gewoon te durven zeggen en delen met jullie. Nooit in mijn stoutste dromen had ik kunnen vermoeden dat ik zo op de voorgrond zou durven treden. Maar het is als bij een hogedrukpan waarbij de stoom moet ontsnappen. Het moet eruit, de wereld in. Om de wereld het beste te kunnen geven van wat ik in mij heb.

♥ ♥ ♥