Allemaal maken we in ons leven gebeurtenissen mee die ons intens raken. Er is simpelweg geen ontkomen aan. Als je leeft, ervaar je - naast geluk en blijdschap - ook verdriet en pijn. Aan welke gebeurtenissen denk jij als je dit leest? En hoe voelde dat? Was het alsof de grond onder je voeten werd weggeslagen? Alsof je, totaal onverwachts, je evenwicht verloor en (even) niet meer wist hoe je overeind moest komen? Pfff, heftig he?!
Afgelopen vijf jaar heb ik mij vaak zo gevoeld. 'Huh', denk je nu misschien. 'Jij? Hoezo?' Ik zal het je vertellen.
Ik ben eenzaam.
Vorige week heb ik er voor het eerst over gesproken tijdens een mindfulnesscursus. Centraal tijdens die ochtend stond het thema 'uitdagingen bewust beantwoorden'. Een dag ervoor las ik dat dit het thema zou zijn. En nog terwijl ik het las, wist ik dat ik het gevoel waarmee ik al jaren worstel niet langer uit de weg wilde gaan. Ik had veel 'veiliger' uitdagingen kunnen noemen die ochtend tijdens de mindfulness, maar ik koos ervoor al mijn moed bij elkaar te rapen en mijn eenzaamheid te delen. En wat ik wel verwacht had, gebeurde. Ik schoot vol. De tranen stroomden mij over de wangen, waardoor ik soms niet kon praten. En zelfs nu, terwijl ik dit schrijf, worstel ik met mijn verdriet.
Het is niet iets dat je makkelijk deelt als jonge veertiger, hoog opgeleid, getrouwd, moeder van een prachtmeid van vijf en gelukkig in mijn werk. En toch is het zo. Al vijf jaar voel ik mij een vreemde op de plek waar wij wonen. Waarbij zich ogenschijnlijk iets paradoxaals voordoet. Ik houd van stilte en zoek die vaak bewust op en heb die nodig om lekker in mijn vel te zitten. Maar eenzaamheid is heel iets anders. Het is een ongewenst alleen-zijn, dat zich als een parasiet in je nestelt en beetje bij beetje steeds meer bezit van je neemt. Het is als een kou die zich langzaam over je lichaam verspreidt en je steeds verder verlamt. Letterlijk ben ik soms niet in staat mijn stoel uit te komen. Ik moet mezelf dan dwingen om in beweging te komen. Omdat ik weet dat mij dat helpt in het afschudden van die verstikkende deken.
En alhoewel ik nog niet 'de kant en klare oplossing' voor mijn probleem heb gevonden, merk ik wel hoezeer het mij opgelucht heeft erover te praten. Het is alsof er, ver weg, ergens een deurtje open is gegaan. Een deurtje dat nog niet binnen handbereik is, maar waar ik wel zicht op heb. En van waarachter het licht naar mij gloort. En dat licht dat naar mij lonkt... Ik weet het...
Dat ben ik zelf.
Vaak heb ik gedacht dat ik weg wilde van de plek waar we nu wonen. Maar ik heb besloten hier te willen blijven, de eenzaamheid in de ogen te kijken en de betekenis ervan voor mij te doorgronden. Het kan niet anders dan dat hierin iets verscholen ligt dat het waard is om ontdekt te worden. Wat dat is? Ik weet het niet. Nog niet.
Wat ik wel weet is dat ik al meer en meer op mezelf durf te vertrouwen. Een vertrouwen dat ik tegenwoordig letterlijk kan voelen op momenten van wanhoop. Ik heb geleerd dat ik op die momenten het meest erbij gebaat ben om allereerst maar gewoon het verdriet toe te laten. De tranen te laten stromen. Vanuit dat verdriet ontstaat dan vervolgens weer ruimte, waarin het heel stil wordt, de wereld vertraagt en ik wacht.
Wacht totdat ik weer lucht voel.
En ik voel dat de verbinding met mijzelf weer hersteld wordt. Om van daaruit weer verder te kunnen gaan. Soms nog wat verdrietig. Op andere momenten juist krachtig en in contact met de levenslust die mij óók kenmerkt.
Gaandeweg het schrijven van dit blog moest ik meerdere malen denken aan de film Frozen, waarin Anna op het laatst bijna ten onder dreigt te gaan aan bevriezing. Haar redding?
LIEFDE.
woensdag 18 november 2015
zondag 8 november 2015
Waarom ik 's nachts wakker lig van mijn werk en dat een goed ding is.
Neem je werk niet mee naar huis, wordt wel eens gezegd. Dat is knap
lastig als je vanuit huis werkt, kan ik je vertellen... Maar nog los daarvan
ben ik het eerlijk gezegd gewoon niet met deze uitspraak eens. Sterker nog,
ik lig regelmatig wakker van mijn werk en vind dat helemaal oké!
Deze week was ik midden in de nacht klaarwakker. In een stilte die zo nu en dan werd onderbroken door het geluid van een passerende auto, dwaalden mijn gedachten naar de avond ervoor. Een avond waarop ik weer een bijeenkomst Afvallen met Deugden had verzorgd. En terwijl ik de gebeurtenissen van die avond in herinnering riep, werd ik mij stapje voor stapje de schoonheid ervan gewaar. Laat me je meenemen in wat er die avond gebeurde.
Toevalsdeugd
We openden de bijeenkomst met het trekken van een toevalsdeugd. Blind een kaart uit de stapel van 100 reflectiekaarten trekken en al lezend kijken wat er voor je uitspringt in het hier en nu. Een van de deelnemers trok de kaart Gratie. En nog terwijl ik mijn eigen deugdenkaart aan het lezen was, voelde en hoorde ik haar onrust. Eenmaal aangekomen bij haar om haar verhaal te horen, pakte ze de kaart op en wierp deze met kracht over de tafel van zich af. 'Dit vind ik dus helemaal niks. Hier heb ik helemaal niks mee en het roept alleen maar weerstand op,' liet ze kort en niet mis te verstaan weten. 'Wat maakt dat het zoveel weerstand oproept?' vroeg ik haar. En ze begon de kaart voor te lezen en vulde die telkens aan met de woorden 'Dat heb ik niet' of 'Dat doe ik niet'. 'Oh, nou ja, bewuste keuzes maken, dat doe ik dan wel weer,' liet ze zich nog even ontvallen, om pruttelend haar relaas te eindigen. In haar hele houding kwam haar weerstand tot uiting.
Het verhaal erachter
Momenten als deze maken mij altijd nieuwsgierig naar het verhaal erachter. Want achter die uiterlijke weerstand gaan gevoelens, emoties en ervaringen schuil. Die zo groot en kwetsbaar kunnen zijn dat er naar op zoek gaan beangstigend is en voelt. Toch is dat altijd waartoe ik deelnemers aan mijn programma wil uitnodigen, waarbij ik het als deugdencoach belangrijk vind iemands tempo te respecteren. Want wie ben ik om dat te bepalen? Wel kan ik middels mijn vraagstelling mensen faciliteren op zoek te gaan naar dat verhaal. Of in ieder geval naar flarden ervan.
En zo spraken we ook deze avond door over wat zij vertelde. En sprak ik mijn erkenning uit voor de openheid en eerlijkheid die zij liet zien door haar reactie op de deugdenkaart met ons te delen. En ondanks haar weerstand begon ze te praten. En bleef ze praten. Zo nu en dan onderbrak ze zichzelf met de opmerking 'Nou, nu maar weer iemand anders, hoor', maar het was of de groep aanvoelde dat dit haar moment was om te vertellen.
En ze vertelde over hoe ze aangetrokken was om mee te doen aan dit programma, omdat het anders is dan veel vormen van afvallen, doordat het dieper ingaat op haar als persoon. Maar dat ze er toch niet de tijd voor maakt. Hoe het tegenzin oproept. Ook om naar een avond als deze te gaan. En dat ze op weg hier naartoe 'om een antwoord had gevaagd'. 'Tja, en dan trek ik deze kaart en denk: daar ligt mijn antwoord.'
Het werd even muisstil in de ruimte toen ze dat gezegd had. En zij en wij ons bewust werden van wat zij zojuist had gezegd. Daar lag dus, open en bloot op tafel, haar antwoord op de onrust in haar leven. En juist dat antwoord zorgde voor kriebels, irritatie en jeuk. 'Dit is mijn ultieme ontwikkeldeugd' deelde ze met ons. 'Ik zocht een antwoord en kreeg een antwoord. Alleen roept dat veel weerstand op.' En ze sprak verder over hoe ze niet gewend is aandacht te krijgen voor de diepere lagen in haarzelf. En hoe ze zorgzaamheid en liefde voor anderen in overvloed heeft, maar deze niet richting zichzelf ervaart. En hoe bang ze eigenlijk ook is lief voor zichzelf te worden. Want wat komt ze tegen als ze haar overlevingsmechanisme van stoerheid, grappenmakerij en aandacht hebben voor anderen loslaat?
Denkbeeldig doosje
Dat was het moment waarop ik een andere deelnemer uitnodigde haar ervaring rondom omgaan met angst voor wat nog niet zichtbaar is, met ons te delen. En deze deelneemster vertelde over hoe zij haar pijn en verdriet in een denkbeeldig doosje heeft opgeborgen. Een doosje dat ze altijd met zich meedraagt, maar waarvan het deksel grotendeels gesloten blijft. Een doosje waarvan ze zelfs nog niet goed weet wat er allemaal in zit. En soms, heel even, opent ze het doosje, neemt de tijd om een blik op de inhoud ervan te werpen en haar gevoel daarover toe te laten. Om vervolgens het deksel weer te sluiten. Zo houdt zij het voor zichzelf beheersbaar en voelt zij zich daar prettig bij. Stapje voor stapje bouwt ze zo vertrouwen op dat wat er ook in het doosje zit, zij met de inhoud ervan om kan gaan.
En deze deelneemster vertelde ook hoe zij in de afgelopen maanden dat ze deelneemt aan het programma geleerd heeft liever voor zichzelf te zijn. En hoezeer haar dat helpt om te gaan met lastige situaties. En sterker nog, hoe het haar ondersteunt in stappen zetten richting haar doel.
Cadeautje
Terugkerend naar het verhaal van de eerste deelnemer benoemde ik wat het feitelijk voor een cadeautje was dat ze juist de kaart Gratie trok. Iets wat ze gaandeweg het praten zich ook ging realiseren. Wat nog niet wilde zeggen dat het daarmee makkelijker werd. En ik nodigde haar uit na te gaan denken over hulpdeugden die zij zou kunnen gaan inzetten om in veel kleinere stappen uiteindelijk uit te kunnen komen bij Gratie. Haar verhaal afrondend stak ze uiteindelijk, met veel meer zachtheid dan toen ze de kaart trok, haar kaarsje voor deze mooie deugd aan.
Transformatie
En terwijl ik, omsloten door het donker van de nacht, hier allemaal over aan het nadenken was, besefte ik mij ook opeens wat me fascineert in programma's als The X Factor en The Voice of Holland. Daar, op de podia, vinden transformaties plaats. Ontstaan en gevoed door een innerlijk vuur dat zo hard is gaan branden dat het niet anders kan dan zichtbaar worden. Dergelijke transformaties zie ik ook voltrekken bij mensen die ik begeleid. Soms nog voordat ze het zelf zien of ervaren, omdat die transformaties plaatsvinden in hele kleine stappen. Stappen die op het oog weliswaar klein lijken, maar in werkelijkheid zo groot zijn.
Laat mij dan maar wakker liggen 's nachts. Want dit is waar het voor mij om gaat in het leven: je innerlijk vuur zodanig - durven!- ontsteken, dat het vlammetje, wat er ook gebeurt, niet meer dooft.
Deze week was ik midden in de nacht klaarwakker. In een stilte die zo nu en dan werd onderbroken door het geluid van een passerende auto, dwaalden mijn gedachten naar de avond ervoor. Een avond waarop ik weer een bijeenkomst Afvallen met Deugden had verzorgd. En terwijl ik de gebeurtenissen van die avond in herinnering riep, werd ik mij stapje voor stapje de schoonheid ervan gewaar. Laat me je meenemen in wat er die avond gebeurde.
We openden de bijeenkomst met het trekken van een toevalsdeugd. Blind een kaart uit de stapel van 100 reflectiekaarten trekken en al lezend kijken wat er voor je uitspringt in het hier en nu. Een van de deelnemers trok de kaart Gratie. En nog terwijl ik mijn eigen deugdenkaart aan het lezen was, voelde en hoorde ik haar onrust. Eenmaal aangekomen bij haar om haar verhaal te horen, pakte ze de kaart op en wierp deze met kracht over de tafel van zich af. 'Dit vind ik dus helemaal niks. Hier heb ik helemaal niks mee en het roept alleen maar weerstand op,' liet ze kort en niet mis te verstaan weten. 'Wat maakt dat het zoveel weerstand oproept?' vroeg ik haar. En ze begon de kaart voor te lezen en vulde die telkens aan met de woorden 'Dat heb ik niet' of 'Dat doe ik niet'. 'Oh, nou ja, bewuste keuzes maken, dat doe ik dan wel weer,' liet ze zich nog even ontvallen, om pruttelend haar relaas te eindigen. In haar hele houding kwam haar weerstand tot uiting.
Het verhaal erachter
Momenten als deze maken mij altijd nieuwsgierig naar het verhaal erachter. Want achter die uiterlijke weerstand gaan gevoelens, emoties en ervaringen schuil. Die zo groot en kwetsbaar kunnen zijn dat er naar op zoek gaan beangstigend is en voelt. Toch is dat altijd waartoe ik deelnemers aan mijn programma wil uitnodigen, waarbij ik het als deugdencoach belangrijk vind iemands tempo te respecteren. Want wie ben ik om dat te bepalen? Wel kan ik middels mijn vraagstelling mensen faciliteren op zoek te gaan naar dat verhaal. Of in ieder geval naar flarden ervan.
En zo spraken we ook deze avond door over wat zij vertelde. En sprak ik mijn erkenning uit voor de openheid en eerlijkheid die zij liet zien door haar reactie op de deugdenkaart met ons te delen. En ondanks haar weerstand begon ze te praten. En bleef ze praten. Zo nu en dan onderbrak ze zichzelf met de opmerking 'Nou, nu maar weer iemand anders, hoor', maar het was of de groep aanvoelde dat dit haar moment was om te vertellen.
En ze vertelde over hoe ze aangetrokken was om mee te doen aan dit programma, omdat het anders is dan veel vormen van afvallen, doordat het dieper ingaat op haar als persoon. Maar dat ze er toch niet de tijd voor maakt. Hoe het tegenzin oproept. Ook om naar een avond als deze te gaan. En dat ze op weg hier naartoe 'om een antwoord had gevaagd'. 'Tja, en dan trek ik deze kaart en denk: daar ligt mijn antwoord.'
Het werd even muisstil in de ruimte toen ze dat gezegd had. En zij en wij ons bewust werden van wat zij zojuist had gezegd. Daar lag dus, open en bloot op tafel, haar antwoord op de onrust in haar leven. En juist dat antwoord zorgde voor kriebels, irritatie en jeuk. 'Dit is mijn ultieme ontwikkeldeugd' deelde ze met ons. 'Ik zocht een antwoord en kreeg een antwoord. Alleen roept dat veel weerstand op.' En ze sprak verder over hoe ze niet gewend is aandacht te krijgen voor de diepere lagen in haarzelf. En hoe ze zorgzaamheid en liefde voor anderen in overvloed heeft, maar deze niet richting zichzelf ervaart. En hoe bang ze eigenlijk ook is lief voor zichzelf te worden. Want wat komt ze tegen als ze haar overlevingsmechanisme van stoerheid, grappenmakerij en aandacht hebben voor anderen loslaat?
Denkbeeldig doosje
Dat was het moment waarop ik een andere deelnemer uitnodigde haar ervaring rondom omgaan met angst voor wat nog niet zichtbaar is, met ons te delen. En deze deelneemster vertelde over hoe zij haar pijn en verdriet in een denkbeeldig doosje heeft opgeborgen. Een doosje dat ze altijd met zich meedraagt, maar waarvan het deksel grotendeels gesloten blijft. Een doosje waarvan ze zelfs nog niet goed weet wat er allemaal in zit. En soms, heel even, opent ze het doosje, neemt de tijd om een blik op de inhoud ervan te werpen en haar gevoel daarover toe te laten. Om vervolgens het deksel weer te sluiten. Zo houdt zij het voor zichzelf beheersbaar en voelt zij zich daar prettig bij. Stapje voor stapje bouwt ze zo vertrouwen op dat wat er ook in het doosje zit, zij met de inhoud ervan om kan gaan.
En deze deelneemster vertelde ook hoe zij in de afgelopen maanden dat ze deelneemt aan het programma geleerd heeft liever voor zichzelf te zijn. En hoezeer haar dat helpt om te gaan met lastige situaties. En sterker nog, hoe het haar ondersteunt in stappen zetten richting haar doel.
Cadeautje
Terugkerend naar het verhaal van de eerste deelnemer benoemde ik wat het feitelijk voor een cadeautje was dat ze juist de kaart Gratie trok. Iets wat ze gaandeweg het praten zich ook ging realiseren. Wat nog niet wilde zeggen dat het daarmee makkelijker werd. En ik nodigde haar uit na te gaan denken over hulpdeugden die zij zou kunnen gaan inzetten om in veel kleinere stappen uiteindelijk uit te kunnen komen bij Gratie. Haar verhaal afrondend stak ze uiteindelijk, met veel meer zachtheid dan toen ze de kaart trok, haar kaarsje voor deze mooie deugd aan.
Transformatie
En terwijl ik, omsloten door het donker van de nacht, hier allemaal over aan het nadenken was, besefte ik mij ook opeens wat me fascineert in programma's als The X Factor en The Voice of Holland. Daar, op de podia, vinden transformaties plaats. Ontstaan en gevoed door een innerlijk vuur dat zo hard is gaan branden dat het niet anders kan dan zichtbaar worden. Dergelijke transformaties zie ik ook voltrekken bij mensen die ik begeleid. Soms nog voordat ze het zelf zien of ervaren, omdat die transformaties plaatsvinden in hele kleine stappen. Stappen die op het oog weliswaar klein lijken, maar in werkelijkheid zo groot zijn.
Laat mij dan maar wakker liggen 's nachts. Want dit is waar het voor mij om gaat in het leven: je innerlijk vuur zodanig - durven!- ontsteken, dat het vlammetje, wat er ook gebeurt, niet meer dooft.
Abonneren op:
Reacties (Atom)