Allemaal maken we in ons leven gebeurtenissen mee die ons intens raken. Er is simpelweg geen ontkomen aan. Als je leeft, ervaar je - naast geluk en blijdschap - ook verdriet en pijn. Aan welke gebeurtenissen denk jij als je dit leest? En hoe voelde dat? Was het alsof de grond onder je voeten werd weggeslagen? Alsof je, totaal onverwachts, je evenwicht verloor en (even) niet meer wist hoe je overeind moest komen? Pfff, heftig he?!
Afgelopen vijf jaar heb ik mij vaak zo gevoeld. 'Huh', denk je nu misschien. 'Jij? Hoezo?' Ik zal het je vertellen.
Ik ben eenzaam.
Vorige week heb ik er voor het eerst over gesproken tijdens een mindfulnesscursus. Centraal tijdens die ochtend stond het thema 'uitdagingen bewust beantwoorden'. Een dag ervoor las ik dat dit het thema zou zijn. En nog terwijl ik het las, wist ik dat ik het gevoel waarmee ik al jaren worstel niet langer uit de weg wilde gaan. Ik had veel 'veiliger' uitdagingen kunnen noemen die ochtend tijdens de mindfulness, maar ik koos ervoor al mijn moed bij elkaar te rapen en mijn eenzaamheid te delen. En wat ik wel verwacht had, gebeurde. Ik schoot vol. De tranen stroomden mij over de wangen, waardoor ik soms niet kon praten. En zelfs nu, terwijl ik dit schrijf, worstel ik met mijn verdriet.
Het is niet iets dat je makkelijk deelt als jonge veertiger, hoog opgeleid, getrouwd, moeder van een prachtmeid van vijf en gelukkig in mijn werk. En toch is het zo. Al vijf jaar voel ik mij een vreemde op de plek waar wij wonen. Waarbij zich ogenschijnlijk iets paradoxaals voordoet. Ik houd van stilte en zoek die vaak bewust op en heb die nodig om lekker in mijn vel te zitten. Maar eenzaamheid is heel iets anders. Het is een ongewenst alleen-zijn, dat zich als een parasiet in je nestelt en beetje bij beetje steeds meer bezit van je neemt. Het is als een kou die zich langzaam over je lichaam verspreidt en je steeds verder verlamt. Letterlijk ben ik soms niet in staat mijn stoel uit te komen. Ik moet mezelf dan dwingen om in beweging te komen. Omdat ik weet dat mij dat helpt in het afschudden van die verstikkende deken.
En alhoewel ik nog niet 'de kant en klare oplossing' voor mijn probleem heb gevonden, merk ik wel hoezeer het mij opgelucht heeft erover te praten. Het is alsof er, ver weg, ergens een deurtje open is gegaan. Een deurtje dat nog niet binnen handbereik is, maar waar ik wel zicht op heb. En van waarachter het licht naar mij gloort. En dat licht dat naar mij lonkt... Ik weet het...
Dat ben ik zelf.
Vaak heb ik gedacht dat ik weg wilde van de plek waar we nu wonen. Maar ik heb besloten hier te willen blijven, de eenzaamheid in de ogen te kijken en de betekenis ervan voor mij te doorgronden. Het kan niet anders dan dat hierin iets verscholen ligt dat het waard is om ontdekt te worden. Wat dat is? Ik weet het niet. Nog niet.
Wat ik wel weet is dat ik al meer en meer op mezelf durf te vertrouwen. Een vertrouwen dat ik tegenwoordig letterlijk kan voelen op momenten van wanhoop. Ik heb geleerd dat ik op die momenten het meest erbij gebaat ben om allereerst maar gewoon het verdriet toe te laten. De tranen te laten stromen. Vanuit dat verdriet ontstaat dan vervolgens weer ruimte, waarin het heel stil wordt, de wereld vertraagt en ik wacht.
Wacht totdat ik weer lucht voel.
En ik voel dat de verbinding met mijzelf weer hersteld wordt. Om van daaruit weer verder te kunnen gaan. Soms nog wat verdrietig. Op andere momenten juist krachtig en in contact met de levenslust die mij óók kenmerkt.
Gaandeweg het schrijven van dit blog moest ik meerdere malen denken aan de film Frozen, waarin Anna op het laatst bijna ten onder dreigt te gaan aan bevriezing. Haar redding?
LIEFDE.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten