Ik haalde er liefde bij...

Afgelopen weken ervaar ik bij vlagen een innerlijke strijd. Vanaf mijn kennismaking in 2012 met de deugdenmethodiek geeft deze richting aan mijn persoonlijke en professionele leven. Na een jarenlange zoektocht kan ik oprecht en volmondig zeggen dat ik mijn missie en 'why' heb gevonden. Ik wil mensen met gewichtsproblemen laten stralen in wie ze zijn en wat ze kunnen, zodat ze hun potentieel (durven) leven. En het 'gereedschap' waarmee ik werk, is even simpel als doeltreffend: deugden - kwaliteiten, talenten en vaardigheden - die wij allemaal in ons hebben en daarmee herkenbaar zijn voor iedereen! Met andere woorden, deugden: dat zijn jij en ik! Dat het gereedschap eenvoudig is, wil echter nog niet zeggen dat het proces gemakkelijk is. Daar ben ik me terdege van bewust en ervaar ik op dit moment aan den lijve.

Met de ontwikkeling van mijn eigen methode Afvallen met Deugden is er iets prachtigs gebeurd. Een droom is in mijn geboren die mij dag in dag uit inspireert om door te gaan. En wat misschien nog wel het meest bijzonder is, ik durf groot te dromen. Ik droom ervan heel Nederland met mijn methode te veroveren. Niet omdat ik er zo naar verlang een bekende persoonlijkheid te worden, maar omdat ik werkelijk geloof iets waardevols te bieden te hebben aan mensen die zoekende zijn. Naar zichzelf, een richting en/of doel in hun leven.

Als 't wringt en schuurt...
Die droom integreren in mijn leven stelt mij voor uitdagingen. De grootste daarvan is op dit moment om ruimte te scheppen voor mijn droom in combinatie met het runnen van een gezin. De verdeling binnen ons gezin is op dit moment zo dat de grootste zorgtaken op mij rusten. Ik breng en haal ons dochtertje naar en van school, ga met haar naar zwemles, zorg iedere dag dat er 's avonds bijtijds een maaltijd klaar is, onderneem leuke dingen met haar, regel alles rondom afspraken met vriendjes en ben er voor haar als ze ziek is. En begrijp me goed, ik ben helemaal stapel op ons meisje. Een blonde krullebol van vijf die enthousiasme ademt en leeft. En wiens heldere stemmetje begint te ratelen zodra ze wakker is en niet meer stopt totdat ze gaat slapen. Tegelijkertijd zijn er momenten dat ik van alles wil rondom mijn werk en mijn zorgtaken daarmee wringen en schuren en voor spanning in mij zorgen. Een spanning die ervoor kan zorgen dat ik helemaal vastloop.

Kanteling
Gisteren had ik zo'n dag. Met Amber thuis vanwege de waterpokken, wist ik dat ik veel van wat ik in gedachten had aan werk, los zou moeten laten. Maar dat weten, wil nog niet zeggen dat ik dit direct kan. Misschien herken je dat? Gaandeweg de dag ontstond er meer ruimte door er de deugden bij te halen. En ging ik in mijn herinnering terug naar de zomer van vorig jaar, waarin ik begon met afvallen met deugden en mijzelf een doel stelde dat mij iedere dag inspireerde om door te gaan. En waarbij de deugd doorzettingsvermogen mij ondersteunde bij iedere stap die ik richting mijn doel zette. Het puzzelde me destijds wat maakte dat ik nu wel kon doorzetten in mijn wens af te vallen, terwijl ik daarin bij eerdere pogingen niet slaagde. Een tijdlijnoefening bracht hierin duidelijkheid. Afgezet op een tijdlijn en de deugden benoemend die ik in mijzelf (h)erkende in positieve en negatieve gebeurtenissen uit mijn leven, viel mijn oog op liefde. Waar deze deugd wel vermeld stond bij de positieve gebeurtenissen, ontbrak deze bij de negatieve ervaringen. En terwijl ik me dit gewaar werd, realiseerde ik mij dat ik liefde 'naar me toegehaald had' bij een thema dat decennialang omgeven was met onzekerheid en schaamte: mijn gewicht. De woorden 'Zij is de kracht die ons energie geeft en richting wijst' en 'Liefde gedijt door aanvaarding en waardering' springen er voor mij dan ook echt uit op de kaart over deze deugd. Er zat ook een groot stuk aanvaarding in mijn houding. Aanvaarding van de geschiedenis tot dan toe op dat punt en dat als startpunt nemen om me verder te ontwikkelen. 'Je staat open voor de les die je eruit kunt leren en je gaat voort met nieuwe wijsheid en een nieuw bewustzijn.'

Van innerlijke criticus naar zachtaardige observator
Hierover nadenkend, kwam ik gisteren tot het besef hoe waardevol het zou zijn als ik deze deugden, liefde en aanvaarding, ook naar het thema toe zou kunnen halen waar ik op dit moment mee worstel. De balans tussen werk en mijn persoonlijke leven. 'Ik zie vastlopen als een natuurlijk signaal om tot ontwikkeling te komen' verwoordt Monique Rosier zo mooi in haar interview in ParaVisie van deze maand. En het doet me ook denken aan wat Linda Kavelin-Popov, een van de grondleggers van het Deugdenproject, schrijft in haar boek Adempauze: 'Vervang de innerlijke criticus door de zachtaardige observator.' Vorig jaar zomer stopte ik met mezelf te bekritiseren over mijn figuur en mijn worsteling rondom eten. Er kwam een kracht in mij vrij die maakte dat ik oprecht tegen mezelf kon zeggen dat ik het waard ben om goed voor te zorgen. Dat ik er mag zijn, zoals ik ben. Of ik nu in de BMI-index pas of niet. Sindsdien is de zachtaardige observator mijn trouwe metgezel, waarop ik altijd een beroep kan doen, ook al is dat soms pas in tweede instantie.

En die droom van Nederland veroveren? Die blijf ik nastreven! Zonder daarbij uit het oog te verliezen wat voor mooie ontwikkelingen op individueel niveau zichtbaar worden bij de huidige deelnemers aan mijn groepen. Ook dat is voor mij aanvaarding: schoonheid zien in wat er in het hier en nu gebeurt.

Benieuwd
In hoeverre ervaar jij een worsteling tussen je werk en privé-leven? En wat helpt jou hierin? Ik zou het waardevol vinden jouw reactie te lezen!

En wil jij misschien ook eens ontdekken wat aandacht voor deugden - aandacht voor jezelf! - kan betekenen? Kom dan eens naar een Deugdencafé dat ik maandelijks organiseer! Meer erover kun je lezen op mijn website.