Als kou zich langzaam over je lichaam verspreidt...

Allemaal maken we in ons leven gebeurtenissen mee die ons intens raken. Er is simpelweg geen ontkomen aan. Als je leeft, ervaar je - naast geluk en blijdschap - ook verdriet en pijn. Aan welke gebeurtenissen denk jij als je dit leest? En hoe voelde dat? Was het alsof de grond onder je voeten werd weggeslagen? Alsof je, totaal onverwachts, je evenwicht verloor en (even) niet meer wist hoe je overeind moest komen? Pfff, heftig he?! 

Afgelopen vijf jaar heb ik mij vaak zo gevoeld. 'Huh', denk je nu misschien. 'Jij? Hoezo?' Ik zal het je vertellen.

Ik ben eenzaam.

Vorige week heb ik er voor het eerst over gesproken tijdens een mindfulnesscursus. Centraal tijdens die ochtend stond het thema 'uitdagingen bewust beantwoorden'. Een dag ervoor las ik dat dit het thema zou zijn. En nog terwijl ik het las, wist ik dat ik het gevoel waarmee ik al jaren worstel niet langer uit de weg wilde gaan. Ik had veel 'veiliger' uitdagingen kunnen noemen die ochtend tijdens de mindfulness, maar ik koos ervoor al mijn moed bij elkaar te rapen en mijn eenzaamheid te delen. En wat ik wel verwacht had, gebeurde. Ik schoot vol. De tranen stroomden mij over de wangen, waardoor ik soms niet kon praten. En zelfs nu, terwijl ik dit schrijf, worstel ik met mijn verdriet.

Het is niet iets dat je makkelijk deelt als jonge veertiger, hoog opgeleid, getrouwd, moeder van een prachtmeid van vijf en gelukkig in mijn werk. En toch is het zo. Al vijf jaar voel ik mij een vreemde op de plek waar wij wonen. Waarbij zich ogenschijnlijk iets paradoxaals voordoet. Ik houd van stilte en zoek die vaak bewust op en heb die nodig om lekker in mijn vel te zitten. Maar eenzaamheid is heel iets anders. Het is een ongewenst alleen-zijn, dat zich als een parasiet in je nestelt en beetje bij beetje steeds meer bezit van je neemt. Het is als een kou die zich langzaam over je lichaam verspreidt en je steeds verder verlamt. Letterlijk ben ik soms niet in staat mijn stoel uit te komen. Ik moet mezelf dan dwingen om in beweging te komen. Omdat ik weet dat mij dat helpt in het afschudden van die verstikkende deken.

En alhoewel ik nog niet 'de kant en klare oplossing' voor mijn probleem heb gevonden, merk ik wel hoezeer het mij opgelucht heeft erover te praten. Het is alsof er, ver weg, ergens een deurtje open is gegaan. Een deurtje dat nog niet binnen handbereik is, maar waar ik wel zicht op heb. En van waarachter het licht naar mij gloort. En dat licht dat naar mij lonkt... Ik weet het...

Dat ben ik zelf.

Vaak heb ik gedacht dat ik weg wilde van de plek waar we nu wonen. Maar ik heb besloten hier te willen blijven, de eenzaamheid in de ogen te kijken en de betekenis ervan voor mij te doorgronden. Het kan niet anders dan dat hierin iets verscholen ligt dat het waard is om ontdekt te worden. Wat dat is? Ik weet het niet. Nog niet.

Wat ik wel weet is dat ik al meer en meer op mezelf durf te vertrouwen. Een vertrouwen dat ik tegenwoordig letterlijk kan voelen op momenten van wanhoop. Ik heb geleerd dat ik op die momenten het meest erbij gebaat ben om allereerst maar gewoon het verdriet toe te laten. De tranen te laten stromen. Vanuit dat verdriet ontstaat dan vervolgens weer ruimte, waarin het heel stil wordt, de wereld vertraagt en ik wacht.

Wacht totdat ik weer lucht voel. 

En ik voel dat de verbinding met mijzelf weer hersteld wordt. Om van daaruit weer verder te kunnen gaan. Soms nog wat verdrietig. Op andere momenten juist krachtig en in contact met de levenslust die mij óók kenmerkt.

Gaandeweg het schrijven van dit blog moest ik meerdere malen denken aan de film Frozen, waarin Anna op het laatst bijna ten onder dreigt te gaan aan bevriezing. Haar redding?

LIEFDE. 

Waarom ik 's nachts wakker lig van mijn werk en dat een goed ding is.

Neem je werk niet mee naar huis, wordt wel eens gezegd. Dat is knap lastig als je vanuit huis werkt, kan ik je vertellen... Maar nog los daarvan ben ik het eerlijk gezegd gewoon niet met deze uitspraak eens. Sterker nog, ik lig regelmatig wakker van mijn werk en vind dat helemaal oké! 

Deze week was ik midden in de nacht klaarwakker. In een stilte die zo nu en dan werd onderbroken door het geluid van een passerende auto, dwaalden mijn gedachten naar de avond ervoor. Een avond waarop ik weer een bijeenkomst Afvallen met Deugden had verzorgd. En terwijl ik de gebeurtenissen van die avond in herinnering riep, werd ik mij stapje voor stapje de schoonheid ervan gewaar. Laat me je meenemen in wat er die avond gebeurde.

Toevalsdeugd
We openden de bijeenkomst met het trekken van een toevalsdeugd. Blind een kaart uit de stapel van 100 reflectiekaarten trekken en al lezend kijken wat er voor je uitspringt in het hier en nu. Een van de deelnemers trok de kaart Gratie. En nog terwijl ik mijn eigen deugdenkaart aan het lezen was, voelde en hoorde ik haar onrust. Eenmaal aangekomen bij haar om haar verhaal te horen, pakte ze de kaart op en wierp deze met kracht over de tafel van zich af. 'Dit vind ik dus helemaal niks. Hier heb ik helemaal niks mee en het roept alleen maar weerstand op,' liet ze kort en niet mis te verstaan weten. 'Wat maakt dat het zoveel weerstand oproept?' vroeg ik haar. En ze begon de kaart voor te lezen en vulde die telkens aan met de woorden 'Dat heb ik niet' of 'Dat doe ik niet'. 'Oh, nou ja, bewuste keuzes maken, dat doe ik dan wel weer,' liet ze zich nog even ontvallen, om pruttelend haar relaas te eindigen. In haar hele houding kwam haar weerstand tot uiting.

Het verhaal erachter
Momenten als deze maken mij altijd nieuwsgierig naar het verhaal erachter. Want achter die uiterlijke weerstand gaan gevoelens, emoties en ervaringen schuil. Die zo groot en kwetsbaar kunnen zijn dat er naar op zoek gaan beangstigend is en voelt. Toch is dat altijd waartoe ik deelnemers aan mijn programma wil uitnodigen, waarbij ik het als deugdencoach belangrijk vind iemands tempo te respecteren. Want wie ben ik om dat te bepalen? Wel kan ik middels mijn vraagstelling mensen faciliteren op zoek te gaan naar dat verhaal. Of in ieder geval naar flarden ervan.

En zo spraken we ook deze avond door over wat zij vertelde. En sprak ik mijn erkenning uit voor de openheid en eerlijkheid die zij liet zien door haar reactie op de deugdenkaart met ons te delen. En ondanks haar weerstand begon ze te praten. En bleef ze praten. Zo nu en dan onderbrak ze zichzelf met de opmerking 'Nou, nu maar weer iemand anders, hoor', maar het was of de groep aanvoelde dat dit haar moment was om te vertellen.

En ze vertelde over hoe ze aangetrokken was om mee te doen aan dit programma, omdat het anders is dan veel vormen van afvallen, doordat het dieper ingaat op haar als persoon. Maar dat ze er toch niet de tijd voor maakt. Hoe het tegenzin oproept. Ook om naar een avond als deze te gaan. En dat ze op weg hier naartoe 'om een antwoord had gevaagd'. 'Tja, en dan trek ik deze kaart en denk: daar ligt mijn antwoord.'

Het werd even muisstil in de ruimte toen ze dat gezegd had. En zij en wij ons bewust werden van wat zij zojuist had gezegd. Daar lag dus, open en bloot op tafel, haar antwoord op de onrust in haar leven. En juist dat antwoord zorgde voor kriebels, irritatie en jeuk. 'Dit is mijn ultieme ontwikkeldeugd' deelde ze met ons. 'Ik zocht een antwoord en kreeg een antwoord. Alleen roept dat veel weerstand op.' En ze sprak verder over hoe ze niet gewend is aandacht te krijgen voor de diepere lagen in haarzelf. En hoe ze zorgzaamheid en liefde voor anderen in overvloed heeft, maar deze niet richting zichzelf ervaart. En hoe bang ze eigenlijk ook is lief voor zichzelf te worden. Want wat komt ze tegen als ze haar overlevingsmechanisme van stoerheid, grappenmakerij en aandacht hebben voor anderen loslaat?

Denkbeeldig doosje
Dat was het moment waarop ik een andere deelnemer uitnodigde haar ervaring rondom omgaan met angst voor wat nog niet zichtbaar is, met ons te delen. En deze deelneemster vertelde over hoe zij haar pijn en verdriet in een denkbeeldig doosje heeft opgeborgen. Een doosje dat ze altijd met zich meedraagt, maar waarvan het deksel grotendeels gesloten blijft. Een doosje waarvan ze zelfs nog niet goed weet wat er allemaal in zit. En soms, heel even, opent ze het doosje, neemt de tijd om een blik op de inhoud ervan te werpen en haar gevoel daarover toe te laten. Om vervolgens het deksel weer te sluiten. Zo houdt zij het voor zichzelf beheersbaar en voelt zij zich daar prettig bij. Stapje voor stapje bouwt ze zo vertrouwen op dat wat er ook in het doosje zit, zij met de inhoud ervan om kan gaan.

En deze deelneemster vertelde ook hoe zij in de afgelopen maanden dat ze deelneemt aan het programma geleerd heeft liever voor zichzelf te zijn. En hoezeer haar dat helpt om te gaan met lastige situaties. En sterker nog, hoe het haar ondersteunt in stappen zetten richting haar doel.

Cadeautje
Terugkerend naar het verhaal van de eerste deelnemer benoemde ik wat het feitelijk voor een cadeautje was dat ze juist de kaart Gratie trok. Iets wat ze gaandeweg het praten zich ook ging realiseren. Wat nog niet wilde zeggen dat het daarmee makkelijker werd. En ik nodigde haar uit na te gaan denken over hulpdeugden die zij zou kunnen gaan inzetten om in veel kleinere stappen uiteindelijk uit te kunnen komen bij Gratie. Haar verhaal afrondend stak ze uiteindelijk, met veel meer zachtheid dan toen ze de kaart trok, haar kaarsje voor deze mooie deugd aan.

Transformatie
En terwijl ik, omsloten door het donker van de nacht, hier allemaal over aan het nadenken was, besefte ik mij ook opeens wat me fascineert in programma's als The X Factor en The Voice of Holland. Daar, op de podia, vinden transformaties plaats. Ontstaan en gevoed door een innerlijk vuur dat zo hard is gaan branden dat het niet anders kan dan zichtbaar worden. Dergelijke transformaties zie ik ook voltrekken bij mensen die ik begeleid. Soms nog voordat ze het zelf zien of ervaren, omdat die transformaties plaatsvinden in hele kleine stappen. Stappen die op het oog weliswaar klein lijken, maar in werkelijkheid zo groot zijn.

Laat mij dan maar wakker liggen 's nachts. Want dit is waar het voor mij om gaat in het leven: je innerlijk vuur zodanig - durven!- ontsteken, dat het vlammetje, wat er ook gebeurt, niet meer dooft. 

Ik haalde er liefde bij...

Afgelopen weken ervaar ik bij vlagen een innerlijke strijd. Vanaf mijn kennismaking in 2012 met de deugdenmethodiek geeft deze richting aan mijn persoonlijke en professionele leven. Na een jarenlange zoektocht kan ik oprecht en volmondig zeggen dat ik mijn missie en 'why' heb gevonden. Ik wil mensen met gewichtsproblemen laten stralen in wie ze zijn en wat ze kunnen, zodat ze hun potentieel (durven) leven. En het 'gereedschap' waarmee ik werk, is even simpel als doeltreffend: deugden - kwaliteiten, talenten en vaardigheden - die wij allemaal in ons hebben en daarmee herkenbaar zijn voor iedereen! Met andere woorden, deugden: dat zijn jij en ik! Dat het gereedschap eenvoudig is, wil echter nog niet zeggen dat het proces gemakkelijk is. Daar ben ik me terdege van bewust en ervaar ik op dit moment aan den lijve.

Met de ontwikkeling van mijn eigen methode Afvallen met Deugden is er iets prachtigs gebeurd. Een droom is in mijn geboren die mij dag in dag uit inspireert om door te gaan. En wat misschien nog wel het meest bijzonder is, ik durf groot te dromen. Ik droom ervan heel Nederland met mijn methode te veroveren. Niet omdat ik er zo naar verlang een bekende persoonlijkheid te worden, maar omdat ik werkelijk geloof iets waardevols te bieden te hebben aan mensen die zoekende zijn. Naar zichzelf, een richting en/of doel in hun leven.

Als 't wringt en schuurt...
Die droom integreren in mijn leven stelt mij voor uitdagingen. De grootste daarvan is op dit moment om ruimte te scheppen voor mijn droom in combinatie met het runnen van een gezin. De verdeling binnen ons gezin is op dit moment zo dat de grootste zorgtaken op mij rusten. Ik breng en haal ons dochtertje naar en van school, ga met haar naar zwemles, zorg iedere dag dat er 's avonds bijtijds een maaltijd klaar is, onderneem leuke dingen met haar, regel alles rondom afspraken met vriendjes en ben er voor haar als ze ziek is. En begrijp me goed, ik ben helemaal stapel op ons meisje. Een blonde krullebol van vijf die enthousiasme ademt en leeft. En wiens heldere stemmetje begint te ratelen zodra ze wakker is en niet meer stopt totdat ze gaat slapen. Tegelijkertijd zijn er momenten dat ik van alles wil rondom mijn werk en mijn zorgtaken daarmee wringen en schuren en voor spanning in mij zorgen. Een spanning die ervoor kan zorgen dat ik helemaal vastloop.

Kanteling
Gisteren had ik zo'n dag. Met Amber thuis vanwege de waterpokken, wist ik dat ik veel van wat ik in gedachten had aan werk, los zou moeten laten. Maar dat weten, wil nog niet zeggen dat ik dit direct kan. Misschien herken je dat? Gaandeweg de dag ontstond er meer ruimte door er de deugden bij te halen. En ging ik in mijn herinnering terug naar de zomer van vorig jaar, waarin ik begon met afvallen met deugden en mijzelf een doel stelde dat mij iedere dag inspireerde om door te gaan. En waarbij de deugd doorzettingsvermogen mij ondersteunde bij iedere stap die ik richting mijn doel zette. Het puzzelde me destijds wat maakte dat ik nu wel kon doorzetten in mijn wens af te vallen, terwijl ik daarin bij eerdere pogingen niet slaagde. Een tijdlijnoefening bracht hierin duidelijkheid. Afgezet op een tijdlijn en de deugden benoemend die ik in mijzelf (h)erkende in positieve en negatieve gebeurtenissen uit mijn leven, viel mijn oog op liefde. Waar deze deugd wel vermeld stond bij de positieve gebeurtenissen, ontbrak deze bij de negatieve ervaringen. En terwijl ik me dit gewaar werd, realiseerde ik mij dat ik liefde 'naar me toegehaald had' bij een thema dat decennialang omgeven was met onzekerheid en schaamte: mijn gewicht. De woorden 'Zij is de kracht die ons energie geeft en richting wijst' en 'Liefde gedijt door aanvaarding en waardering' springen er voor mij dan ook echt uit op de kaart over deze deugd. Er zat ook een groot stuk aanvaarding in mijn houding. Aanvaarding van de geschiedenis tot dan toe op dat punt en dat als startpunt nemen om me verder te ontwikkelen. 'Je staat open voor de les die je eruit kunt leren en je gaat voort met nieuwe wijsheid en een nieuw bewustzijn.'

Van innerlijke criticus naar zachtaardige observator
Hierover nadenkend, kwam ik gisteren tot het besef hoe waardevol het zou zijn als ik deze deugden, liefde en aanvaarding, ook naar het thema toe zou kunnen halen waar ik op dit moment mee worstel. De balans tussen werk en mijn persoonlijke leven. 'Ik zie vastlopen als een natuurlijk signaal om tot ontwikkeling te komen' verwoordt Monique Rosier zo mooi in haar interview in ParaVisie van deze maand. En het doet me ook denken aan wat Linda Kavelin-Popov, een van de grondleggers van het Deugdenproject, schrijft in haar boek Adempauze: 'Vervang de innerlijke criticus door de zachtaardige observator.' Vorig jaar zomer stopte ik met mezelf te bekritiseren over mijn figuur en mijn worsteling rondom eten. Er kwam een kracht in mij vrij die maakte dat ik oprecht tegen mezelf kon zeggen dat ik het waard ben om goed voor te zorgen. Dat ik er mag zijn, zoals ik ben. Of ik nu in de BMI-index pas of niet. Sindsdien is de zachtaardige observator mijn trouwe metgezel, waarop ik altijd een beroep kan doen, ook al is dat soms pas in tweede instantie.

En die droom van Nederland veroveren? Die blijf ik nastreven! Zonder daarbij uit het oog te verliezen wat voor mooie ontwikkelingen op individueel niveau zichtbaar worden bij de huidige deelnemers aan mijn groepen. Ook dat is voor mij aanvaarding: schoonheid zien in wat er in het hier en nu gebeurt.

Benieuwd
In hoeverre ervaar jij een worsteling tussen je werk en privé-leven? En wat helpt jou hierin? Ik zou het waardevol vinden jouw reactie te lezen!

En wil jij misschien ook eens ontdekken wat aandacht voor deugden - aandacht voor jezelf! - kan betekenen? Kom dan eens naar een Deugdencafé dat ik maandelijks organiseer! Meer erover kun je lezen op mijn website.

Afvallen gaat in essentie over het waarmaken van je dromen

Zo. Daar staat het, in de titel van dit blog. Mijn visie op afvallen. Omschreven in slechts tien woorden, maar met een immense en ver reikende betekenis. Maar wacht eens even... Er staat niets in over voeding of beweging. Nee, inderdaad. Maar dat kan toch niet? Jawel hoor! Lees maar.

'Ik heb mijn visie geformuleerd' vertelde ik gisteren verheugd aan mijn man. 'Dat afvallen in essentie over het waarmaken van je dromen gaat.' 'Oh, van een mooi lichaam, bedoel je?' vroeg hij. Ik moest lachen en zei: 'Nee, het gaat wel wat verder dan dat. Ik geloof dat als je je dromen waarmaakt en het leven leidt waar je gelukkig van wordt, je automatisch goed voor jezelf gaat zorgen. Dat als je lekker in je vel zit en in balans bent, je geen reden hebt om teveel te gaan snoepen of te gaan overeten.'

Emotie-eten
Ik herken het van mezelf en bij de deelnemers aan mijn programma's. Achter chronisch teveel snoepen en overeten gaan emoties schuil. Emoties die je liever niet wilt voelen. Die gaan over wat er in het hier en nu gebeurt of over iets dat in het verleden heeft plaatsgevonden. Maar al te vaak gaat de oorzaak van overgewicht terug tot in de kindertijd. Het verlies op jonge leeftijd van een ouder, pesten, misbruik, niet gehoord of gezien worden als kind. Ogenschijnlijk onschuldige opmerkingen uit de omgeving over je figuur, als grapje gebracht, kunnen een ontwrichtende uitwerking krijgen. Wat de oorzaak ook is, het gevolg is eigenlijk altijd een gebrek aan zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld.

Luisterend naar de verhalen van anderen, spreek ik mijn waardering uit voor de moed die zij laten zien door hun ervaringen te delen. Nodig ik hen uit mededogen jegens zichzelf in te zetten, vanuit het besef dat hun worsteling met hun gewicht een geschiedenis met zich meedraagt. En laat ik hen zien dat emotie-eten een functie heeft: het is een manier om om te gaan met wat er op je pad komt in je leven. Alleen kom je er nu achter dat deze manier 'je niet meer past'. Dat je anders zou willen reageren op triggers of situaties, maar dat je nog niet goed weet hoe.

Thema's die 't leven raken
Bewustwording van je reactiepatronen is de allereerste belangrijke stap om tot verandering te kunnen komen. Van daaruit kun je gaan bouwen. Dat proces maken wij met elkaar mee gedurende de acht maanden die wij samen optrekken. Er worden stappen gezet waar ik kippenvel van krijg en waar mijn hart van gaat juichen. Houden van jezelf, je eigen wensen en verlangens serieus nemen en daarvoor ruimte durven innemen, opkomen voor wat belangrijk voor jou is, grenzen leren stellen, keuzes durven maken die passen bij wie jij bent, je stem laten horen, ... Het zijn allemaal thema's die langskomen, besproken worden en geleefd worden!

Neem jij je dromen serieus?
Ieder mens heeft dromen. Dromen over hoe je graag zou willen dat je leven eruit ziet, over wat je wilt neerzetten en bereiken, wilt delen met anderen en gedaan wilt hebben. En dan is er ook nog de werkelijkheid. Dat wat er in je dagelijkse leven gebeurt, in samenspel met de mensen en de wereld om je heen. En dat soms helemaal niet past bij wat je in gedachten hebt, waarover je droomt, maar waarmee je wel te dealen krijgt. Een gevolg kan zijn dat je uit balans raakt, jezelf 'kwijtraakt' en keuzes maakt die eigenlijk niet goed voor je zijn, maar waarvoor je nog geen alternatief voor handen hebt.

Dromen werkelijkheid laten worden. Sta jij het jezelf toe te dromen? En als je dat doet, waar droom jij dan over? Neem je ze serieus? Neem jij jezelf serieus?! Heb je de moed ernaar te handelen? Zet je stappen in de richting om je dromen te verwezenlijken?


Hoe ik het zie
Heb de moed te dromen.
Geloof in je eigen (scheppings)kracht!
Zet doelgericht stappen in de richting van je dromen en toon daarin onwankelbaarheid.
Heb mededogen als je wel een keer wankelt en ga met hernieuwde moed verder.
Heb geduld door jezelf de tijd te gunnen. 
Voel je (zelf)vertrouwen groter worden met iedere stap die je zet. 
Laat zelfrespect de basis zijn van de keuzes die je maakt.
Houd van jezelf. Heb jezelf lief zoals je bent.

En dan kan het niet anders dan dat je gezonde keuzes voor jezelf gaat maken, die getuigen van respect, liefde, zorgzaamheid en zuiverheid!

Doe je mee en ga je ervoor?! 

Stop met zo streng voor jezelf te zijn!

Herken je dit van jezelf?

Je hebt besloten serieus werk te maken van afvallen. Een paar dagen lang houd je het vol gematigd te eten. Maar dan, als je moe en hongerig thuiskomt van je werk, grijp je naar wat lekkers en voordat je er erg in hebt, is die zak chips op. Of heb je gedachteloos een halve zak drop opgegeten. En dan komt er opeens zo'n stemmetje in je hoofd op, dat je bestookt met allerlei gedachtes, als: 'Zie je wel, ook nu gaat het me weer niet lukken. Wat een slapjanus ben ik ook.' Of: 'Nou, als ik dan toch al de fout in gegaan ben, kan de rest van de drop er ook nog wel bij.' Om dan vervolgens na het weekend, waarin je overvloedig genoten hebt van lekker eten, te starten met misschien wel het nieuwste dieet dat je belooft in korte tijd veel kilo's kwijt te raken. Je laadt je winkelkarretje vol met de voorgeschreven producten, hebt stress in de keuken omdat jij anders wilt eten dan de rest van het gezin en geeft er na een tijdje de brui aan. 'Laat ook maar. Ik ben nu eenmaal dik en zal dat ook altijd wel blijven.' De teleurstelling over het weer falen stapelt zich op eerdere teleurstellingen en je geeft de moed op ooit nog af te vallen.

Twijfels
Herkenbaar, toch? Bij mij ging het lange tijd wel zo. En ook deelnemers die zich aanmelden voor mijn groepen worstelen hiermee. Eerder dit jaar schreef een vrouw, die overwoog mee te doen, mij: 'Ik weet niet of ik het ga volhouden. Al meerdere keren ben ik gestart met iets, maar na een aantal weken ben ik er dan klaar mee.' We kwamen in gesprek met elkaar via mail en ik sprak mijn vertrouwen uit richting haar dat zij naar mijn mening echt zou kunnen slagen in haar wens meer dan 20 kilo af te vallen. Onder meer omdat Afvallen met Deugden je inzage geeft in je patronen. En dat die bewustwording zo belangrijk is om andere keuzes te kunnen en leren maken. Het bleef meer dan een week stil na onze mailwisseling, totdat zij mij op de ochtend dat ik met een nieuwe groep startte, mailde dat ze toch heel graag mee wilde doen. Om er heel eerlijk aan toe te voegen dat ze wel 100 redenen kon bedenken om het niet te doen, maar dat het tijd was om aan zichzelf te werken en dat ze haar geloof in diëten was kwijtgeraakt.

Opluchting
Nu, halverwege het programma, ervaart ze het als een opluchting dat ze zich niet strak aan door anderen opgelegde regels hoeft te houden. Tijdens de bijeenkomst deze maand vertelde ze dat ze gestopt is met zichzelf dingen te verbieden of ontzeggen. En dat als ze nu iets lekkers eet in de vorm van zoetigheid of iets hartigs, dit een bewuste keuze is. 'Het gaat me eigenlijk moeiteloos af' vertelde zij. Heerlijk vond ik dit om te horen. Maar vooral fantastisch voor haarzelf dat ze dit zo ervaart! Juist omdat zij aan het begin heel eerlijk was over haar twijfels en nu gaandeweg merkt hoe bevrijdend het is je eigen keuzes te maken. Die passen bij wie je bent, wat je lekker vindt en binnen je leef-/gezinssituatie. 

Vertrouwen
Stap voor stap. Dat is waar we ons op focussen in het programma. Kijken naar wat goed gaat en leermomenten leren herkennen en niet langer bestempelen als fouten. Elk leermoment is een kans dichter bij je doel te komen. Vertrouwen opbouwen in de stappen die je zet om van daaruit verder te gaan. Zo simpel is het. Nou ja, simpel is het natuurlijk niet altijd. Maar het gereedschap dat je nodig hebt om tot die stappen te komen en de keuzes te maken die passen bij jou, draag je al bij je in de vorm van jouw kwaliteiten en talenten: deugden. Je daadwerkelijk verbinden met het doel dat jij jezelf stelt aan het begin van het programma maakt daarbij een wereld van verschil. En heel belangrijk daarbij wat mij betreft: blijf genieten van eten! Eten is tenslotte ook een sociale aangelegenheid. En geloof me, genieten van 'eten met aandacht en mate' is nog steeds genieten! 

Ontdek het zelf, bevrijd jezelf van emotie-eten, schuldgevoelens, regels die anderen je opleggen en ga op zoek naar jouw antwoorden! Zodat je blijvend een natuurlijk en gezond gewicht bereikt. Meer informatie over de groepen die in september 2015 starten, kun je vinden op mijn website Afvallen met Deugden. Aanmelden kan nog steeds, tot op de dag dat de groepen starten :).